Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Δήλωσή Ανδρέα Ν. Στρατηγόπουλου

Τα τέσσερα  τελευταία χρόνια είμαι ο Αντιπρόεδρος της Δημοτικής Κίνησης ΑΚΙΚΑΠ-΄΄Οι γειτονιές του Πειραιά΄΄ και  θα είμαι έως την Γενική Συνέλευσή  του Μαρτίου 2011. Γεννήθηκα, μεγάλωσα, κατοικώ ανελλιπώς στα Καμίνια και ενδιαφέρομαι  ενεργά για όλα όσα συμβαίνουν στην Πόλη μου και ιδιαίτερα στη συνοικία μου. Ως ενεργός πολίτης και δίχως να εκθέσω ή να χρησιμοποιήσω την ΑΚΙΚΑΠ, έθεσα υποψηφιότητα για την θέση του Συμπαραστάτη  του Δημότη και της Επιχείρησης, όπως μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε και φυσικά το έκαναν άλλοι οκτώ, αξιόλογοι φαντάζομαι συμπολίτες μου.
Κίνητρό μου, ότι ο Συμπαραστάτης πρέπει να λειτουργεί με πλήρη αυτονομία  έναντι της Δημοτικής Αρχής, στρεφόμενος  στην πλευρά του Δημότη και εξαντλώντας  όλα τα όρια υπέρ του. Ιδιαίτερα ότι πρέπει να εστιάζει στα προβλήματα των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και με το αυτονόητο ότι δεν πρέπει να υπάρχουν παρεμβάσεις στο έργο του από την αιρετή διοίκηση ή τρίτους.
Γιατί λοιπόν έτρεξαν τα ΄΄υποτιθέμενα΄΄  μέλη, ΄΄νοσηρά παπαγαλάκια΄΄,  να προβούν στην ανυπόστατη καταγγελία ότι ξεπουλήθηκα στον Δήμαρχο διαλύοντας την ΑΚΙΚΑΠ; Εάν πραγματικά ήταν καταγγελία μελών της ΑΚΙΚΑΠ θα είχε και ονοματεπώνυμα , διότι έτσι μας έμαθε να λειτουργούμε ο αείμνηστος ηγέτης μας Νίκος Λεγάκης. Η ανωνυμία δεν είναι πάλη είναι προβοκάτσια. Όλα τα μέλη της ΑΚΙΚΑΠ και εγώ που ήμουν ο άμεσος συνεργάτης του δεν μάθαμε να λειτουργούμε με αυτόν τον τρόπο. Μας έμαθε τι θα πει αγώνας, αξιοπρέπεια, ανθρωπιά. Μας δίδαξε να αρνούμαστε την καθήλωση, τη μιζέρια και το λαϊκισμό και να οικοδομούμε τη ζωή μας με υλικά από το μέλλον.
Η ΑΚΙΚΑΠ-΄΄Οι γειτονιές του Πειραιά΄΄ υπάρχει  και θα υπάρχει σε πείσμα όλων όσων από κομματική μικρότητα την  πολέμησαν και την πολεμούν. Επίσημα  μέσα από την ΣΥΜΜΑΧΊΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ  που έχει εκλέξει εκπροσώπους στο Δημοτικό Συμβούλιο και σε συνοικιακό επίπεδο αυτόνομα, όπου και όταν χρειασθεί.
Η ΑΚΙΚΑΠ-΄΄Οι γειτονιές του Πειραιά΄΄ θα υπάρχει  και μετά από εμένα, διότι δεν  είναι προσωπικό δημιούργημα  κανενός. Δημιουργήθηκε από την  επί σειρά ετών περιφρόνηση, εγκατάλειψη, αδιαφορία, υποσχέσεις δίχως αντίκρισμα όλων των Δημάρχων όλου του πολιτικού φάσματος. Αυτά ήταν και αιτία και αφορμή για να γεννηθεί η ΑΚΙΚΑΠ. Εάν δεν πάψουν να υφίστανται αυτά δεν θα πάψει και η ΑΚΙΚΑΠ.
Αυτοί λοιπόν που μου καταμαρτυρούν από ιδιοτέλεια  διάλυση της ΑΚΙΚΑΠ, είναι οι ίδιοι που με κάθε τρόπο τορπίλιζαν και τορπιλίζουν την ύπαρξη και λειτουργία της, από την ίδρυσή της έως και σήμερα. Είναι αυτοί που ανάλογα με τα συμφέροντα και τις επιθυμίες τους, μας φορούσαν μπλε, πράσινο ή κόκκινο καπέλο, με σκοπό τη διάλυση για το όποιο κομματικό ή προσωπικό όφελος. Είναι οι ίδιοι που με κάθε τρόπο προσπάθησαν να στιγματίσουν και να απαξιώσουν τον Νίκο Λεγάκη και την συνεργασία της ΑΚΙΚΑΠ  με την ΄΄Συμμαχία στον Πειραιά΄΄, λέγοντας και γράφοντας ότι το κάνει για να προβληθεί ( λες και είχε ανάγκη ) και ότι αυτή η συνεργασία είναι ουτοπική και ανεδαφική, ενώ σχεδόν όλος ο Πειραϊκός λαός την αντιμετώπισε με τα πιο ευμενή σχόλια. Είναι οι ίδιοι οι οποίοι όταν ανακοινώθηκε ότι ο Νίκος Λεγάκης θα ηγηθεί της συνεργασίας  ΑΚΙΚΑΠ-ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ-ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ με παρότρυναν να παραιτηθώ και με ανακοίνωσή μου να καταδικάζω την ΣΥΜΜΑΧΙΑ και την επιλογή του Προέδρου μου, με ΄΄σοβαρά΄΄ ανταλλάγματα. Είναι οι ίδιοι που ότι σωστό προτείνουν άλλοι, αυτοί το πολεμούν και το θυσιάζουν στη σκοπιμότητα.
Η πίστη  στα καλά και τα άξια, υψώνει τον  πολίτη. Αυτή καταξιώνει και την  συχνά τόσο αμφιλεγόμενη κοινωνική  δομή. Από την ΑΚΙΚΑΠ και εμένα  προσωπικά υπήρξαν και η θέση και η κατάθεση των ωφελιμότερων. Υπηρετήσαμε τα κοινά με συνείδηση και καθαρότητα. Με την ποιότητα του λόγου και την αμεσότητα του διαλόγου για όλα τα μεγάλα και τα κρίσιμα της Πόλης μας. Με γνώμονα τα ορθά και τα αναγκαιότερα και με αισιόδοξη ζωτικότητα , καρτερία και μεγαλόψυχη αφοσίωση στο καθήκον. Όμως σε κάθε τέτοια εισφορά και καταβολή, ένα είναι το αναμενόμενο: Η κατανόηση. Και μαζί, το ενδιαφέρον, η συναντίληψη στις δυσκολίες, στην συνοδοιπορία για το ανέβασμα του τόπου μας. Η ΑΚΙΚΑΠ και εγώ, τα βρήκαμε στους συντοπίτες μας ολόκληρης της κοινωνικής διαστρωμάτωσης που μας αγάπησαν και μας στήριξαν με τη συνεργασία τους. Σε διανοούμενους και απλούς ανθρώπους. Τα βρήκαμε στα νιάτα της Πόλης που μας δέχθηκαν με ευγνωμοσύνη. Δεν τα βρήκαμε όμως στον κομματικό κρετινισμό, που στάθηκε εχθρός και διώκτης μας.
Όμως  οι ανιδιοτελείς προσφορές εξαντλούνται κι απογοητεύονται από την άρνηση και την αχαριστία. Απαυδίζουν από  τον παραγκωνισμό του μόχθου τους και την αγνωμοσύνη. Αποκαρδιώνονται  από την περιρρέουσα  χρησιμοθηρία και υποστέλλουν τη σημαία τους. Είναι κι αυτό μια Αντίσταση.
Η αυλαία έπεσε. Η παράσταση στο θέατρο του παραλόγου τελείωσε. Το μήνυμα πέρασε. Το θύμα κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε ως θύτης. Θεατής, ολόκληρη η Πειραϊκή κοινωνία. Σκηνοθέτης, οι περισσευούμενοι Γκαιμπελίσκοι της παραπληροφόρησης. Η υποκρισία, ο φαρισαϊσμός και η ιταμότητα σε όλη τους τη δόξα.
Η ΑΚΙΚΑΠ με τίμησε όπως όλα τα μέλη της  και θα την Τιμώ όσο θα υπάρχω.
Αποσύρω την υποψηφιότητά μου στο Δήμο Πειραιά  για την θέση του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου